داستان یگانه — قسمت اول؛ چراغی که در زیرزمین روشن شد
روایت تولد یگانه در دل بازار بزرگ تهران؛ قصهٔ یک بنگاه فراموش‌شده و زیرزمین تاریکش که با کارآفرینی دوباره زنده شد و چراغ یک کسب‌وکار را روشن کرد.
در هر شهری جاهایی هست که از یاد رفته‌اند؛ ساختمان‌هایی که روزگاری پر از رفت‌وآمد بوده‌اند و حالا سال‌هاست درشان به روی کسی باز نمی‌شود. بیشترمان از کنارشان رد می‌شویم. اما بعضی‌ها جلوی همان درِ بسته می‌ایستند و چیزی را می‌بینند که بقیه نمی‌بینند: یک شروع دوباره.
داستان یگانه از یکی از همین جاها شروع شد؛ یک بنگاه قدیمی مواد غذایی در خیابان خیام شمالی، دیواربه‌دیوار بازار بزرگ تهران، با سقف چوبی‌ای که داشت فرومی‌ریخت، کبوترهایی که روی گنبدش لانه کرده بودند و زیرزمینی تاریک و نمور که سال‌ها کسی از پله‌های شکسته‌اش پایین نرفته بود.
راستی، چه حسی بهتر از این‌که جای مرده‌ای را دوباره زنده کنی؟ چراغش را روشن کنی و دور آن چراغ آدم‌هایی جمع شوند که کار کنند و زندگی‌شان بچرخد. ما از دل بازسازی آن بنگاه، یک کسب‌وکار ساختیم.
این، داستان روشن‌شدن آن چراغ است؛ این‌که یک زیرزمین رهاشده چطور به کسب‌وکاری ماندگار تبدیل شد.
بهار ۱۳۹۹؛ ناهاری که هیچ‌وقت گرم نرسید
آن روزها نفس‌های تهران زیر سایهٔ کرونا به شماره افتاده بود. کوچه‌ها خلوت بودند، کرکره‌ها پایین، و آدم‌ها از پشت ماسک فقط با چشم با هم حرف می‌زدند.
ما در خیابان خیام شمالی، دیواربه‌دیوار بازار بزرگ تهران، مشغول بازسازی یک بنگاه قدیمی مواد غذایی بودیم؛ بنگاهی که روزگاری خاورهای گونی و بارهای شکر و برنج از درش تو و بیرون می‌رفتند و حالا سال‌ها بود خالی افتاده بود. کبوترها روی گنبد قدیمی‌اش لانه کرده بودند، آجرهایش خسته بود، درِ بلندش دیگر به روی کسی باز نمی‌شد و سقف چوبی‌اش داشت فرومی‌ریخت. هفته‌ها از صبح تا غروب میان گچ و خاک بودیم و صدای چکش از دیوارهایش نمی‌افتاد.
سختی‌های کار و سروکله‌زدن با کارگرها و بناها یک طرف، قصهٔ تکراری ناهار ظهرها طرفی دیگر. گوشی را برمی‌داشتیم و دنبال جایی می‌گشتیم که غذا بفرستد. بیشتر رستوران‌ها بسته بودند. آن چند تایی هم که باز بودند، یا راهشان به کوچه‌های ما نمی‌افتاد، یا می‌افتاد و دیر می‌رسیدند. انتظار به سر می‌آمد و غذایی که بالاخره از راه می‌رسید، دیگر اسمش غذا نبود؛ بخار و عطرش رفته بود و آن‌چه به دستمان می‌رسید، غذایی بود له‌شده و زیر فشار، درون یک ظرف فوم، که فقط گرسنگی را برطرف می‌کرد.
چه می‌شد اگر بی آن‌که وقتمان پای پخت‌وپز تلف شود، یا راهی رستورانی شویم و پشت کانتر به انتظار بنشینیم، غذایی گرم و خوب همان‌جا که هستیم جلویمان باشد، تا روز کاری‌مان را با یک غذای خوش‌طعم سر کنیم؟ خواستهٔ بزرگی نبود. فقط کسی نبود که برآورده‌اش کند.
سخت‌گیرترین مشتری‌های تهران، دیواربه‌دیوار ما
بازار قدیمی تهران، با قرن‌ها سابقه، بیش از دوازده هکتار مساحت دارد؛ با راسته‌ها و تیمچه‌ها و سراهای بسیار، ده‌ها هزار مغازه و حجره، و کاسبانی که هر صبح کرکره‌ها را بالا می‌دهند، تا غروب همان‌جا می‌مانند و نبض اقتصاد ایران را در دست دارند. همهٔ آن‌ها همان خواستهٔ ما را داشتند: غذایی گرم و داغ، روی میز خودشان.
اما سطح انتظار بازاری‌ها با هر جای دیگری فرق دارد. قدیمی‌های تهران می‌گویند: «غذای خوب می‌خواهی، برو بازار.» این حرف بی‌دلیل نیست. بازاری طعم را می‌شناسد، وقتش را می‌شمارد و حافظه‌اش خوب است؛ یک بار که غذایی دلش را بزند، دیگر سراغش نمی‌رود. برای همین است که قدیمی‌ترین چلوکبابی‌های این شهر همین‌جا ریشه دارند؛ سال‌هاست زیر نگاه سخت‌گیرترین مشتری‌های تهران می‌پزند و هنوز سرپا هستند.
از پله‌های شکسته پایین رفتیم و فکر یک آشپزخانه روشن شد
یک روز، وسط گردوخاک کار، از پله‌های شکستهٔ زیرزمین پایین رفتیم. تاریک بود و نمور، با بوی نمی که سال‌ها بود جابه‌جا نشده بود. همان‌جا، در آن تاریکی، فکر یک آشپزخانه به ذهنمان رسید.
اواسط پاییز ۱۳۹۹ تصمیممان را گرفتیم و برنامه ریختیم که با کار شبانه‌روزی، تا ابتدای سال نو راهش بیندازیم. ملک قدیمی بود و کار سخت: لوله‌کشی و فاضلاب، گاز و برق، اینترنت و تلفن، مجوزها… همه باید در همان چند ماه به سرانجام می‌رسید. شبانه‌روز کار کردیم و در تعطیلات نوروز ۱۴۰۰، اجاق‌ها و یخچال‌ها و دیگ‌ها را یکی‌یکی از پله‌هایی پایین بردیم که هیچ‌وقت برای چنین باری ساخته نشده بودند. لوله کشیدیم، کابل کشیدیم، هواکش نشاندیم، کاشی و سرامیک کار کردیم. هر گوشه‌ای گرهی داشت و باز کردن هر گره صبر و حوصله می‌خواست. روزهایی بود که کار یک قدم هم جلو نمی‌رفت؛ شب‌هایی هم بود که چراغ آن زیرزمین، تنها چراغ روشن کوچه بود.
از همان روزها، به نظم این کار به اندازهٔ طعمش فکر می‌کردیم. آشپزخانه‌ای که قرار بود غذا را تا جای مشتری ببرد، در چند اجاق و دیگ خلاصه نمی‌شد. مغازه‌داری را تصور کنید که مهمان ویژه‌ای دارد و برای ناهار تماس می‌گیرد و سفارش می‌دهد. هر خللی در رساندن غذای او، هم اعتبار آشپزخانه را زیر سؤال می‌برد و هم آبروی خود او را پیش مهمانش؛ و چند بار تکرار همین خلل، یعنی پایان یک کسب‌وکار.
۲۵ اردیبهشت ۱۴۰۰؛ روزی که زیرزمین بوی برنج گرفت
و بعد، صبح ۲۵ اردیبهشت ۱۴۰۰ رسید.
زیرزمینی که سال‌ها بوی نم و خاک و آهک می‌داد، آن روز بوی برنج دم‌کشیده گرفت. اولین دیگ‌ها روی اجاق رفتند. اولین بسته‌های غذا، با بخاری که هنوز از لای درشان بیرون می‌زد، از آن زیرزمین بالا آمدند و در کوچه‌های بازار به دست مشتری‌هایشان رسیدند.
کترینگ یگانه آن روز به دنیا آمد؛ در زیرزمین یک بنگاه قدیمی و تعطیل‌شدهٔ مواد غذایی، در دل بازار بزرگ تهران.
حالا؛ چراغی که هر صبح پیش از بازار روشن می‌شود
حالا آن زیرزمین دیگر تاریک نیست. صبح‌ها، پیش از آن‌که کرکره‌های بازار بالا برود، چراغش روشن است. آشپزها زودتر از همه می‌رسند و بوی پیاز داغ و بخار برنج، کم‌کم از پله‌ها بالا می‌رود. جایی که سال‌ها جز سکوت چیزی در خودش نداشت، بوی غذا و زندگی گرفته و حالا نان‌آور چند خانواده است.
این، مقدمهٔ داستان ما در یگانه بود. یگانه از آن زیرزمین بالا آمد و راه‌هایی رفت که آن روزها به خیالمان هم نمی‌رسید. این مسیر با ایده‌های تازه و گره‌هایی که باید باز شوند ادامه دارد؛ و من، به‌عنوان بنیان‌گذار یگانه، قسمت‌های بعدش را همین‌جا روایت خواهم کرد.
ادامه دارد…
اگر دلتان یک غذای گرم خواست، ما در یگانه همین نزدیکی‌تان هستیم و تمام سعی‌مان را می‌کنیم که غذایتان داغ و تازه و آراسته به دستتان برسد. مشاهدهٔ منو و سفارش
آمار واکنش‌ها برای همه قابل دیدن است؛ برای ثبت واکنش، با همان شماره تلفن سفارش خود وارد شوید — نیازی به رمز نیست.
نظرها ۰
آشپزخانه این بخش را می‌خواند.هنوز نظری ثبت نشده است. این غذا را پختید یا پرسشی دارید؟ آشپزخانه پیام‌ها را می‌خواند و پاسخ می‌دهد.
برای ثبت نظر وارد شوید
با همان شماره تلفن همراهی که با آن سفارش می‌دهید؛ کد ورود پیامک می‌شود و نیازی به رمز عبور نیست. نظرها با نام خود شما ثبت می‌شوند تا صمیمیت سفره حفظ شود.
خواندن نظرها برای همه آزاد است؛ ثبت نظر به ورود نیاز دارد.
ورود به اشتراک من
پس از نوشتن شماره کامل، دکمه «دریافت کد» فعال می‌شود.
نظرها با احترام و بدون پیام‌های تبلیغاتی منتشر می‌شوند. بازگشت به نوشته ←